WŁADZA DYNASTII

Widziano nieraz w prawie dynastii do władzy „pierwiastki prywatno-prawne, przede wszystkim pierwiastki starego rodowego ustroju dynastii”, jak pisał Oswald Balzer. Ale średniowiecze nie znało ostrego przeciwstawienia prawa prywatnego i pu­blicznego, co więcej — to, co dla epok późniejszych, przejmujących koncepcje prawa rzymskiego, było „prywatne”, miało dla średniowiecza cechy raczej „publiczno-prawne”. Własność nie była prawem bezwzględnym, łączyły się w jej pojęciu elementy prawa i obowiązku wobec społeczeństwa w sposób nierozerwalny. Państwo nie było własnością ani dy­nastii, ani władcy, choć władcą mógł być „z pra­wa przyrodzonego” tylko członek dynastii. Sposób, w jaki dokonywano podziałów państwa między członków dynastii, i sposób, w jaki je likwidowa­no, wskazywał właśnie, że państwo to nie wspólna własność rodu: władca całości wydzielał części pań­stwa nie wszystkim z rodu, ale tylko tym, których uznał za zdatnych do pełnienia funkcji publicznych, pozbawiał ich działów w państwie, gdy uznał, że są „nieużyteczni”.

Witaj na moim portalu! Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących edukacji i wiedzy. Wpisy jakie tutaj zamieszam dotyczą tematyki popularno-naukowej, Mam nadzieję, że formuła bloga Ci się spodoba! Zapraszam do śledzenia mojej strony!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)