Użycie czasu i osoby

Każda wypowiedź powstaje w określonym czasie i z perspektywy określonej osoby. Jak już wspomniano, tekst posiada jednego autora, który powinien w konsekwentny sposób manifestować swoje istnienie przy pomocy odpowiedniej kategorii gramatycznej (np. „ja” czy „my”). Pojawia się tu jednak problem używania w tekście formy „my” stanowiącej znak pojedynczego autora. Obecność takiej formy – widoczna zwłaszcza w tekstach dawniejszych – wiąże się z pragnieniem zamanifestowania skromności autora, który nie ośmiela się mówić jako „ja”. Współcześnie coraz częściej obowiązującym standardem stało się występowanie owego „ja”. Problem powstaje wtedy, gdy autor tekstu niekonsekwentnie konstruuje swoją wypowiedź, używając obu wymienionych form. Oczywiście mogą się pojawić takie sytuacje, kiedy jest to nieuniknione, a nawet wskazane, wymagana będzie jednak wówczas konsekwencja wypowiadającego się. Ma to miejsce po pierwsze wtedy, gdy autor pragnie wyeksponować to, co jest jego oryginalnym wkładem w przedstawionym tekście, także, gdy chce zamanifestować swoje stanowisko, w jakiś sposób odrębne od innych. Te aspekty swojego tekstu wypowiada zatem jako „ja”.

Witaj na moim portalu! Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących edukacji i wiedzy. Wpisy jakie tutaj zamieszam dotyczą tematyki popularno-naukowej, Mam nadzieję, że formuła bloga Ci się spodoba! Zapraszam do śledzenia mojej strony!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)